Kaçmak, bazen de kendine acımayla başlar. İnsan kendini kendi gibi hissetmediğinde ya da tam olarak Öyle hissettiğinde kaçmak ister. Korktuğundan, öfkelendiğinden, üzüldüğünden ve belki de suçlu hissettiğinden... O an, önemli değildir hangi duygunun vücudunu esir aldığı. Önemli olan yalnızca kaçmaktır.
Hayatta mümkün olmayan pek çok şey var elbette ancak hepsi bir zamanlar bir ihtimalden doğan hayallerdi. ihtimaller doğar, büyür, gelir ve göğsüne konar. Durur orada öylece. Bekler. Çabalamazsan, savaşmazsan, kaçarsan o mücadeleden, her ihtimal bir gün ölür.
Hafif bir tebessümle gözlerim kapandı. Hayır , bu Ushan Yazgı’ya bahşedebildiğim son tebessümüm değildi . Mavinin küçük vedasısınaydı, siyahın buruk tebessümü.