Şevval ŞAHİN

Şevval ŞAHİN
@Rkive2016
Kaçmak, bazen de kendine acımayla başlar. İnsan kendini kendi gibi hissetmediğinde ya da tam olarak Öyle hissettiğinde kaçmak ister. Korktuğundan, öfkelendiğinden, üzüldüğünden ve belki de suçlu hissettiğinden... O an, önemli değildir hangi duygunun vücudunu esir aldığı. Önemli olan yalnızca kaçmaktır.
Sayfa 235
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Kendimi yazarak ifade etmeye ne zaman başladığımı bilmiyordum ama nedenini çok iyi hatırlıyordum : Yazıyordum çünkü yazmasam ölecektim.
Sayfa 217
Hayatta mümkün olmayan pek çok şey var elbette ancak hepsi bir zamanlar bir ihtimalden doğan hayallerdi. ihtimaller doğar, büyür, gelir ve göğsüne konar. Durur orada öylece. Bekler. Çabalamazsan, savaşmazsan, kaçarsan o mücadeleden, her ihtimal bir gün ölür.
Hafif bir tebessümle gözlerim kapandı. Hayır , bu Ushan Yazgı’ya bahşedebildiğim son tebessümüm değildi . Mavinin küçük vedasısınaydı, siyahın buruk tebessümü.
Sayfa 198
Bir yanım vardı bana umudu aşılayan, masmavi ve göz alıcı. Bir yanım vardı bana ölümü düşleten, simsiyah ve iç karartıcı.