Bu son ayların bu acayip zulmü neydi bana karşı? Zihnimi toparlayamıyordum artık. Her zaman, her yerde en tuhaf azapları ben çekiyordum. Tanrı beni mi göstermişti? Neden bir başkasını değil de beni?
Şimdi bile, bu çağda bile, erkekler hâlâ ölümü kendi becerikli ellerinde tutabiliyor ve mezar hazırlayan, doğanın içine terk edilmiş bir yaşam zerresine bile, ister sihirle ister irade gücüyle olsun, hayat vermekten söz eden kadınlarla dalga geçebiliyorlar.
Dudaklarının kenarları ciddi bir karara varmışçasına aşağı kıvrılmış, ama hoşnutsuzluk içeren ya da önemsiz bir karar değil bu; her şeyi gören ve bıkkınlıkla kaşlarını çatan, insanlıktan çok iyi şeyler bekleyen, ama ne bulacağını da bilen bir tanrının yüz ifadesi.