Krallar, bakanlar ve bütün diğer yöneticiler pohpohlanmayı severler.. ama halkın kendilerini iyiliksever, bilge ve halkın babası olarak görmesinden hoşlanırlar.
Kitaplar kör olmuş gözlere ışık vermekte, ruhunu henüz tamamen kaybetmemiş her bir insanın yüzünün derin utanç duygusu ile kızarmasına neden olmaktadır.
"Şimdi sizi öldürebileceğimden korkmuyor musunuz?"
"Hayır korkmuyorum."
"Neden?"
"Sizinki gibi gözlere sahip biri öldüremez."
"Nesi var gözlerimin?"
"Kederli! Hüzün dolu. Sizin ruhunuz çok hasta."