Krishnamurti 1989), gerçek sevgiyi şöyle tanımlar:” Sevgi, hiçbir karşılık beklemeden bir başkasının tüm potansiyelini geliştirmesine kendini adamaktır.”
"Gelişmiş insan karşısındakinin gözü ve kulağıyla olayları değerlendirip, kendini onun yerine koyarak empatiyle dinleyebilir. Kalıplanmış insanda eksik olan budur. Bilinci kalıplanmış olduğu için olayları başkasının gözü ve kulağıyla değerlendiremez; empatiyle dinleyemez."
"Bu dünyada fakirlik olduğu sürece, bir milyar dolarım da olsa, hiçbir zaman kendimi zengin hissedemem. Milyonlarca insan hastalıktan ölürken, ben Mayo kliniği 'nden tam sağlam raporu da almış olsam, kendimi tümüyle sağlıklı hissedemem. Sen olman gerekeni olamadan, ben olmam gerekeni gerçekleştiremem. Bizim dünyamız böyle yaratılmıştır. Hiç kimse ya da ulus, kendisinin tamamiyle bağımsız olduğu ile övünemez. Biz birbirimize mecburuz."(king,