Ebubekir Çiftci
@Rorschach42
Arzu ettiğin şeyler, beklemekten vazgeçtiğin anda gerçekleşir. Bu; hayatın ‘sen bakarken soyunamıyorum’ deme şeklidir.
PhD Student (Hareket ve Antrenman Bilimleri)
18 okur puanı
Temmuz 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Puanı çok yüksekti ve yorumları da çok iyiydi. “Tamam Ebu, sanırım sonunda bu kitap o kitap” diyerek kitap okuma ışığını kaptığım gibi gecenin karanlığında sayfaları koklamaya başladım (akademik süreçler nedeniyle başladıktan sonra uzun bir süre ara vermek zorunda kalsam da).
“Şeytani Boyut”u okurken en çok hoşuma giden şey, kitabın klasik korku anlatısından ziyade psikolojik gerilim tarafına daha fazla yaslanması oldu. Olayların tamamen doğaüstü mü yoksa karakterlerin zihinsel süreçlerinin bir sonucu mu olduğu konusunda sürekli bir belirsizlik oluşturması kitabın atmosferini oldukça güçlü hale getiriyor. Yazarın korkuyu sadece ani olaylarla değil, huzursuzluk hissi ve gerilim biriktirerek vermesini özellikle sevdim.
Ancak gelin görün ki ben katilin kim olduğunu kitabın ilk yarısında tahmin ettim ve bu tahmin belirsiz bir tahmin de değildi, bence yazar baya kör göze parmak sokarcasına katilin kim olduğunu belli etmiş. Bu açıdan bakınca gizem kısmı çok zorlayıcı olmadı benim için. Hatta finalde umarım şaşırtır beni de katil o tahmin ettiğim kişi çıkmaz diye baya umutlandım.
Buna rağmen kitabı sıkılmadan okudum çünkü olay örgüsü, atmosfer ve hikâyenin ilerleyiş şekli bence oldukça başarılıydı. Özellikle olayların yavaş yavaş ilerlemesi, karakterlerin geçmişlerinin ve psikolojik durumlarının hikâyeye yedirilmesi kitabı sadece “katil kim?” sorusundan ibaret olmaktan çıkarıyor ve her bir karakteri sanki bir antoloji dizisinin ayrı bölümlerinde izliyormuşsunuz hissi veriyor. Yani kitabın olayı sadece finaldeki sürpriz değil, süreçte oluşan gerilim ve hikâyenin nasıl anlatıldığı.
Genel olarak, katili erken tahmin etmiş olmama rağmen kitabı beğendim. Özellikle psikolojik gerilim sevenlerin keyifle okuyabileceği bir kitap olduğunu düşünüyorum.
Reklam
Mutlaka Okunmalı!
Yıllardır kitaplığımda bekleyen kitapları hızlıca aradan çıkarmaya başladığım serinin ilk kurbanı: 50 Soruda Evrim.
Bilime, özellikle de evrim konusuna ilgisi olan ama nereden başlayacağını bilemeyen herkes için harika bir başlangıç kitabı.
Evrimsel biyoloji gibi çoğu zaman yanlış anlaşılan ya da önyargılarla yaklaşılan bir konuyu, bilimsel gerçekliğinden ödün vermeden ama herkesin anlayabileceği bir dille anlatmak kolay iş değil. Çağrı Mert Bakırcı’nın 50 Soruda Evrim kitabı bu zorluğun üstesinden fazlasıyla geliyor.
Yazarını yıllardır farklı mecralarda takip ediyor, yazılarını okuyup videolarını izliyorum. Bu yüzden kitabı elime aldığımda akıcı, sade ama bir o kadar da dopdolu bir anlatımla karşılaşacağımı zaten biliyordum ve gerçekten öyle oldu. Aşina olduğum tarzda her şey o kadar açık ve anlaşılır ki, sanki karşında biri var da sana sabırla, tane tane anlatıyor gibi hissediyorsun. Evrime dair yıllardır kulaktan kulağa yayılan yanlış bilgileri sabırla düzeltiyor ama bunu asla yukarıdan bakan bir dille değil, sohbet eder gibi yapıyor.
Okurken sık sık “tam da bunu merak ediyordum!” ya da “vay be, bunu hiç böyle düşünmemiştim.” dediğim çok çok fazla yer oldu. Bu soruların yanıtlarını yüzeysel değil de gayet doyurucu, açık ve bilimsel temellere dayalı almak ise tam da bu kitapta aradığım şeydi.
Ek olarak bu kitap sadece evrimsel biyolojiye dair değil, bilimsel düşünme biçimi hakkında da çok şey söylüyor. Şüpheciliğin, sorgulamanın, kanıt aramanın önemini hatırlatıyor ve bilimin dinamikleri kapsamında bir fikrin değişmesinin zayıflık değil, aksine en önemli güç olduğuna da sık sık parmak basıyor. Bu kısımlar bilimsel yöntemin nasıl işlediğini bilmeyenler için altın değerinde.
Eğer evrim hakkında kafanı kurcalayan sorulara yanıt arıyorsan ya da bilimin nasıl
Müzik listemin yerini alan ve yolculuklarımı çok daha anlamlı hâle getiren o kitap. Her şiiri başka bir duygunun kapısını araladı. Özellikle "Anadolu" ve "Hasretinden Prangalar Eskittim", satır satır içime işledi.
Beğenmedim.
Okuma alışkanlığımı yeni kazandığım bir dönemde bu kitaba başlamak, benim için büyük bir hata oldu. Aylardır elimde sürünüyor ve nihayet bitirebildim. İncelemelerde son bölümler için övgü dolu yorumlar okudum ama ben o tempoyu hiçbir noktada hissedemedim. Kurgu gerçek hayatı yansıtmaktan inanılmaz uzaktı. Özellikle dedektifle Ansel arasındaki diyaloglar, etrafta bir katil dolaşırken karakterlerin hâlâ partileme kafasında olmaları, ecel ensesindeyken bile Ansel'in sürekli cinsellik peşinde koşması falan çok kopardı beni. Tempolu bir polisiye beklentim vardı ama aradığımı bulamadım. Serinin ikinci kitabını da almıştım, muhtemelen hiç başlamayacağım.
Kitabı tek oturuşta bitirdim. Maksimum keyif almak için gerekli ortamımı da hazırladım (tüm ışıklar kapalı, göğsümde minik bir okuma ışığıyla, yatağımda sıcak battaniyemin altında). Kitap oldukça sürükleyici, keyifli ve heyecan vericiydi; her yeni bölümü büyük bir merakla beklediğimi söyleyebilirim. Ancak yine aynı şey oldu: Kitabın asıl şaşırtması gereken son kısmında neredeyse tüm tahminlerim tuttu. Sürekli dediğim gibi, belki de bu durum, bu türde çok fazla dizi ya da film izlememden kaynaklanıyordur.
Her ne kadar yeni yeni kitap okuma alışkanlığı kazansam da, henüz beni bu türde gerçekten şaşırtan sürpriz sonlu bir kitapla karşılaşmadım. Elimin altında hazırda bekleyen yüzden fazla kitap var; o kitaba denk geldiğimde buradan büyük bir sevinçle duyuracağım:)
Reklam