Gül
@RoseIves
Hey you, out there on your own
Sitting naked by the phone
Would you touch me?
Hey you, with you ear against the wall
Waiting for someone to call out
Would you touch me?
Hey you, would you help me to carry the stone?
Yan masadaki iyi giyimli
bir meleğin, gözlerini çıplak bacağından yukarı doğru gezdirdiğini hissedebiliyordu, sonra kıçının manzarasına hayran kalmak için arkasına yaslandığında sandalyenin gıcırtısını duydu.
Tırnaklarını bu yüzden uzun ve güçlü tutuyordu işte.
Reklam
Defalarca yanlış vücut tipine sahip olduğunun söylenmesi bile onu dans etmekten alıkoymamıştı. Canlı bir dans gösterisi izlemesi, işten sonra amatör dersler alması ya da Connor, Ithan
ve Thorne’un spor takımlarını takip ettiği gibi HŞÜ’nün dansçılarını takip etmesi bu şiddetli isteği durdurmamıştı. Hiçbir şey onu sınıfta, kulüpte ya da lanet olası bir sokakta dans ederken bulduğu o yükselen hissi arzulamaktan alıkoyamazdı.
“Kendime nasıl sahip çıkacağımı biliyorum, B” dedi Danika
ama birinin onun yaşayıp yaşamadığını önemsemesi gerçeğinden dolayı gözleri sevgiyle parlamıştı. Bu minnettarlık Bryce’ın
göğsünü ezdi.
Gelecek.Duygu ve Düşünce
Sonra eve, Velaris’e dönüp nihayet o sanatçılar mahallesinde yürürdüm; oradaki dükkânlara, galerilere girip çıkar, bildiklerini öğrenir ve belki -günün birinde- kendi dükkânımı açardım. Eserlerimi satmak için değil, bildiklerimi diğerlerine öğretmek için.
Belki öğrencilerimi bana benzeyenlerden seçerdim: Paramparça olduğu halde ayakta durmaya çalışan, karanlık ve acının ötesinde kim olduklarını öğrenmeye çabalayan kişilerden. Ve her günün sonunda eve dönerken bitkin ama hoşnut olurdum. Gururlu.
Mutlu.
Eve, yani kasaba evine, günün hikâyeleriyle dolu arkadaşlarıma döndüğümde, o tanıdık masanın etrafında birlikte yemek yerdik.
Ve Rhysand... Rhysand...
O da orada olurdu. Kendi dükkânımı açmam için bana para verirdi. Kimseye yük olmak istemeyeceğim için resimlerimi satıp borcumu öderdim. Eşim olsun ya da olmasın, kimseye borçlu kalmazdım.
Yaz boyunca bu dağ evinde olurduk: Çimenliğin üzerinde uçar, küçük derelerden yemyeşil yamaçlara kadar peşimden kovalardı. Yıldızların altında benimle birlikte oturur, bana kendi elleriyle dolgun yaz çilekleri yedirirdi. Kasaba evindeki o masada otururken gürültülü kahkahalar atardı. Artık asla soğuk, zalim, vakur olmazdı. Artık asla kimsenin kölesi veya orospusu olmazdı.
Ve gece olunca... birlikte üst kata çıkardık. O kendi maceralarını fısıldardı, ben günümün nasıl geçtiğini fısıldardım, derken...
Ve işte.
Bir gelecek.
Kendim için yarattığım, Sidra’nın üstündeki gün doğumu kadar net bir gelecek.
Ölümsüzlüğün sunabileceği tüm fırsatlara işaret eden bir tabela, bir hedef, bir davet. Gelecek artık o kadar amaçsız ve boş görünmüyordu.
Bunu elde etmek için son nefesime kadar savaşacaktım – ve korumak için.
Yani artık ne yapmam gerektiğini biliyordum.
Tamlin’e o notu göndermiştim... ama dikkate almamayı tercih etmişti. Tıpkı, tüm isteklerimi dikkate almayıp reddettiği, benim iyiliğim ve güvenliğim için kendince doğru bildiği şeyleri yapmaya devam ettiği gibi. Ve Lucien beni kendi isteğim dışında götürmeye hazırdı.
Reklam