İnsan bazı şeylere hiç alışamıyor. Bazı şeyler insanı her seferinde, akla gelen her an daha da beter kanatıyor. Dilini yakan kahvenin buz gibi olmuş halini yudumlatıyor bazı şeyler. Geçmiyor.
Bir an dalgınlığıma gelip gerçekten bir eve, beni bekleyen bir yuvaya sahip olduğumu hayal edebilirim. Bir unutuş anında, kendimi tepeden tırnağa normal bulabilirim.
İnsanın yalnızken mutlu olması güzel ama kafein gibi, fazlası bağımlılık yapan bir şey. Bir süre sonra kimseyi istemiyorsunuz, biri sizinle birlikte olmak isteyince garipsiyor hatta bunalıyorsunuz. Fazla tek başınalık bir süre sonra fazla bağımsızlık arzusu doğuruyor. İsteseniz de tahammülünüz olmuyor alanınıza girilmesine. Sevilmek işgal gibi, birinden yardım istemek muhtaç olmak gibi geliyor. Bu yüzden beni geçmişte bu denli tek başınalığa alıştıran kimseyi affedemiyorum.
...mutlu olup olmadığımı soruyorsanız, cevabım hayırdır.
Benim için mutluluk ve haz o kadar küçük şeylerin içinde saklı ki. Sabahın en erken saatlerinde bir fincan kahveyi duvara bakarak yudumlamak, gecenin bir vakti sarı gece lambamın vurduğu ayaklarıma bakarak sessizliği dinlemek, tek başıma bir bankta oturup kitap okumak, çıplak ayakla toprağa basmak ve ayağıma batan minik taşları hissetmek, karton bardakta vasat ve acı bir kahve içmek, sadece ellerimle ilgilenirken oturup düşünmek, hiç kimsenin konuşmadığı uzun bir araba yolculuğu yapmak, mavi bir sabah saati camı açıp soğuğu hissetmek, uzandığım yerden güneşin tenime dokunuşunu izlemek... Sükunet çoğu zaman benim mutluluğum. İnsanların bunları yaparken mutsuz olduğumu düşünmesinin aksine, ben derin bir haz duyuyorum tüm bunlardan.