"Olduğum yerde olmayana, asla olamadığım şeye ait oldum hep."
“Ondan gerçekten çok hoşlandım. Onun beni sevdiğinden daha çok sevdim onu. Ama ona söylemeye hiç fırsatım olmadı.”
-Alchemy Of Souls.
Ve ne ne hissettiğimi ne neyi hissetmek istediğimi biliyorum, ne de ne düşündüğümü ya da kim olduğumu.
Ölümün uyku hali olduğunu sanmak da düşünen bir varlığa hiç yakışmıyor. Uykuya hiç benzemediğine göre neden öyle olsun? Uykuyu uyku yapan, sonunda insanın uyanmasıdır, oysa, bilindiği üzere, şimdiye kadar ölümden uyanana rastlanmadı.
Kendini bilmemek, yaşamaktır. Kendini yanlış tanımak, düşünmektir. Ama o aydınlanma anında duğu gibi kendini birdenbire tanımak, insanın, içindek ruhun bölünmez özünü, ruhun büyülü sözünü birden bire kavramasıdır. Ne var ki, birden beliren bir ışık her şeyi yakar, kavurur. Bizi çıplak bırakır, kendi varlığımızdan bile soyundurur.