Telepatinin iyi yönlerinden birinin de bu olduğunu fark ettim. Satır aralarını sata çeviriyordu. Görünmeyen şeyleri görünür kılıyordu. Sevgi ve şefkatin bazen öfkeyle tepeden bakmanın ardına gizlebileceğini gösteriyordu.
Her şeyin basit olmasını isteyerek kendimizi hapsediyor olabiliriz, cidden öyle, çünkü hayatın nasıl olabileceğini değil nasıl olmasını istediğimize odaklanarak kendimizi bir cenderenin içine sokmuş oluyoruz. Kendimizi kapatıyoruz. Bir çok olasılığı dışarıda bırakıyoruz.