instagram.com/satirarasidunya...
Dünyanın en büyük evindeki en büyük odaya sahip olsan da; senin sıkıştığın yer beyninin içidir ve bütün kazalar orada gerçekleşir.
53/34
"Nasıl ki bir gülün varolabilmesi için bütün bir Evren'in
varolması elzem ise hir insanın varolabilmesi için de
Evren'in yanında bütün bir hayatın varolması gerekir."
Kitap, ebeveynlikte tek bir doğru olmadığını ve her çocuğun kendi karakteriyle geldiğini oldukça sade bir dille anlatıyor. Okurken insan ister istemez kendi yaklaşımını da sorguluyor; “ben gerçekten doğru yerden mi yaklaşıyorum?” dedirten bir tarafı var.
Yorumlarda da en çok bu düşünce öne çıkıyor: çocukları düzeltmekten çok anlamak gerektiği. Kitap bunu direkt nasihat gibi vermiyor, daha çok okurun kendisinin fark etmesini sağlıyor.
Bana göre en güçlü yanı da bu. Ağır ya da karmaşık bir dili yok ama küçük küçük dokunuşlarla bakış açısını değiştiriyor. Özellikle çocuk davranışlarının arkasındaki nedenleri açıklaması konuyu daha bilinçli hale getiriyor.
Genel olarak bakınca, büyük cümleler kurmayan ama insanın kendi ebeveynlik tarzını sessizce sorgulatan bir kitap.
Bazen en çok, fark etmeden değiştiren şeyler etkili oluyor.