Muaz şahan
@RuhGibi
Okudu.. Okuyacak.. Belki okuduğunu paylaşacak belki içinde saklayacak.. Bilinmezlikte kaldı.. Ve devamlı kalacak
6 okur puanı
Temmuz 2020 tarihinde katıldı
Kafka
Tünelden çıkıyorum kafka kulağımda bir şarkının mırıltısı var ama çözemiyorum ama mırıldı çoğalıyor o kadar ki içimi yakıyor anlam veremiyorum
Neye efendimiz anlam aramak için geç değil mi?
Bilemiyorum Kafka o kadar geç kaldık mı onu bile bilemiyorum Umut işte...
Reklam
Önce bir şeyleri resmetmenin zorluğunu fark ettim…
Sen ki resmedilemeyecek kadar gizlere bürünmüşsün..
Ne kadar kazısam hep pentimento olric..!.
İçimin saklısına böyle bitimsiz bir acı yerleşmişken nasıl söylemeli…
Kime ne anlatmalı… kimden ummalı bir çıkış…
Çekilip içimin kuytularına her ne varsa birikmiş içeride
Dökmek var aklımda yeni mektup sayfalarına…
Tut beni olric… beni her şeye rağmen tut…
yoksa karanlıklarda yok olacağım…
Ki Aşk; acıtan… kanayan yaranın yanında gözlerinin özlemi…
Göz yaşlarımızın tuzlu tadı…karanlığın gölgesinin ayak izi …
Belki sen… belki ben…belki biz olamayışımız…
Belki aşk´ın korkuya galip gelemediği meydan…
Ki aşk hep sahip olduğum da hiç fark edemediğim olric!…
Muaz şahan
, bir kitap okudu10/10
367 günde okudu
·Okunma: 07 Ağustos 2020 18:04
·2020 2. kitabı
Bir an mutlu mesut hidrojeni
yakıyordum; sonra kendimi Hab’ın öte
tarafında buldum ve her şey yerlere
saçılmıştı. Yalpalayarak ayağa kalktım ve
Hab’ın darmadağın olduğunu gördüm.
Aklıma ilk gelen şey: “Kulaklarım çok
acıyor!”
Daha sonra, “Başım dönüyor,” diye
düşündüm ve dizlerimin üzerine
yığıldım. Yüzükoyun kapaklandım. O
derece başım dönüyordu. İki elimle
kafamı kavradım ve umutsuzca var
olmadığını umduğum bir yara aramaya başladım.
Reklam