📝 Kendime — Bu Karanlıkta Yazıyorum
Bugün 1984'ü okurken, yalnızca bir kurguya değil, yaşadığım gerçekliğe de dokundum.
Sayfaların içinde boğulurken, bir an dönüp etrafıma baktım —
ve fark ettim: Ben de bir sistemin içinde nefes almaya çalışıyorum.
Ben de bazen susuyorum.
Ben de bazen “konuşsam ne değişir ki?” diye düşünüyorum.
Ben de korkuyorum…
“Onlar gibi” olmaktan.(Winston, Julia)
Ama fark etmek bile başlı başına bir uyanış değil mi?
Belki de yenilmedim.
Çünkü hâlâ korkuyorum, hâlâ sorguluyorum, hâlâ içimden geçenleri yazabiliyorum.
Bu satırları yazarken, bir umut aramıyorum belki — ama insan kalma çabasını unutmuyorum.
Bana ne yaparlarsa yapsınlar,
Ben kendim gibi kalmak istiyorum.
Sessizliğe rağmen, korkuya rağmen, karanlığa rağmen...
Ben hâlâ ben olmak istiyorum.