Sufiler büyük çoğunlukla tövbeye büyük önem atfederler, ancak "pişmanlık içinde yüzmeyi" veya pişmanlıktan zevk almayı da asla tasvip etmezler. Sufi yolu, pişmanlığı ısrarlı ve ümitli bir duaya dönüştürür.
Müridin eski bir alışkanlığa kapılması pek muhtemeldir, ama her zaman ruhun evine de yönelebilir. Ebu Said Ebi'l Hayr şöyle der: "Yeminini yüzlerce kere bozmuş olsan da, ruhun evine dön."