Bir yerde karakter şöyle der:" Hayat dediğin ne ki: yürüyen bir gölge, bir zavallı kukla bu sahnede: bir saat boy gösterip, boyun kırıp gidecek! Bir daha duyulmayacak artık sesi."
"..içten içe hiç huzurum yoktu, güvensizdim ve kaygımın kaynağını bir türlü kavrayamıyordum, çocukluğumun ilk yıllarında derin bir yara aldığıma dair bir his vardı içimde, hiçbir yere ait değilmişim gibi geliyordu, sanki başkaları kadar layık değildim bir şeylere."