Dikkat bu kitapta hikayelerini okuyan çocuklara daha sonra ne olduğunu merak eden kitap karakterleri kitaplarından fırlıyor!
(Bu yazı spoiler içeriyor.)
Bu kitabı okuduğumda bir kez daha çocuk kitaplarının yalnızca çocuklar için olmadığına karar verdim. Bu kitapta aile olmaya, yaşamaya ve pişmanlıklara dair ilişkiler okuyoruz. Babasının yeni evliliğini kabullenemeyen küçük bir kız, eşinin çocuğunu kendi çocuğu olarak benimseyen bir anne, anne ve babasının geçimsizliği arasında sıkışan küçük bir kız ve son olarak yürekten bağlı olduğu küçük bir çocuğa endişelenen bir kadın kendilerini çocuk masallarıyla ifade ediyor. Kesinlikle bir çocuk kitabından daha fazlası olduğunu düşündüğüm içinizi ısıtacak bir kitap. Ana karakterimiz Momo ile güldüm ve ağladım diyebilirim. Kısa bir kitap olmasına rağmen hissettirdikleri çok büyük. Kısacası ben oldukça beğendim meraklısına tavsiye ederim :)
"Ben de sevdiğim kitaptaki karakterlerinin beni aramalarını, benim hikâyemin devamını öğrenmelerini isterim. Ben anaokulundayken beni tanıyan büyücü kadının beni aramaya gelmesini, artık bir yetişkin olan bana söyleyeceklerini duymak isterim.
"Ne bu hal? Daha hoş bir yetişkin olursun sanmıştım," mi derdi?
Yoksa, "Anca bu kadar olabilirdi. Kendince yine gayret etmişsin," mi derdi?"
Yazarın son sözünden.
"Anne baba olarak kendinizi fazla zorluyorsunuz. İkiniz de tek ebeveynle büyümüş, aileden yana şansı olmayan insanlarsınız. Bu yüzden 'Çocuğumuzu anne babalı sıcak bir yuvada büyütmeliyiz' diyorsunuz. Nozomi de aynı size benziyor. Kendini gereğinden fazla zorlayıvermiş. Çocuklar anne babaya benzer."
"Şu an bile beni yük olarak görüyorlar. Ama iyi çocuk olduğum için, iyi çocuk olarak kaldığım için ikisi de bana katlanıyor. İyi çocuk olduğum için üç kişi birlikte yaşayabiliyoruz."