Kültür Mantarı
@Rumeli
Psikolog
86 okur puanı
Temmuz 2017 tarihinde katıldı
"Ne tür bir kitap yazmak istiyordum? Son sayfayı da çevirdikten sonra okurların kalplerinde sıcacık bir his bırakan bir şey. Hafif, eğlenceli ama anlamlarla dolu bir hikâye. Yaralı kalpleri iyileştiren, karanlığa umut ışığı saçan bi kitap. Bunun mükemmel olacağını düşündüm. Böylece bu kitap doğdu." Yazar notunda yazmak istediği kitabı bu şekilde tanımlamış ve tam da böyle bir kitap yazmış bence.
İnternette bu kitap için Studio Ghibli filmleri tanında diyen bir yazıdan etkilenerek okudum bu kitabı aslında. Gerçekten de kitabı okurken biraz o hissi alabiliyorsunuz. Dili oldukça sade, çok akıcı bir kitaptı. Hatta tam olarak çocuk kitabı tadında diye nitelendirebilirim. İnsan bazen hayatın inişli çıkışlı bir döngü olduğunu, her şeyin zıttıyla var olduğunu unutabiliyor.İşte böyle zamanlarda derin bir umutsuzluk içine hapsolabiliyor zihnimiz. Bu kitap size hâla umudun var olduğunu, güneşin bulutların arkasından tekrar çıkacağını hatırlatıyor. Okuyacaklara şimdiden Yağmur Mevsimi Pazarı'nın renkli dünyasında iyi eğlenceler dilerim.
Reklam
Bu kitapla ilgili beklentilerim kitabın atmosferinden çok farklıydı o yüzden ilk başlarda kitaba kendimi vermekte biraz zorluk çektim, üstüne de o aralar kitabı okuyacak vaktimin sınırlı olmasıyla
Ben kitapları pek ayırt eden bir insan değilim. Okuduğum her kitaptan alabileceğimi almaya çalışırım. Bu kitap içinde bana sunduğunun ancak yarısını anlayabildiğimi düşündüğüm düşüncelerim şu şekilde:
Kitabı okurken günümüz dünyasının tüketim çılgınlığı o kadar fazla geldi ki... Sırf tadı için vücudumuzun ihtiyacı olmamasına rağmen yediğimiz yiyecekler, bir sürü kıyafetimiz olduğu halde modaya uymak için aldığımız kıyafetler, ayakkabılar, çantalar ve hayatımızı kolaylaştıran ve bizi tembelleştiren bir sürü ürün. Tabi ki bunlar gereksiz olması gibi bir bakıç açısı değil bu, sadece ne bizim için faydalı ve ihtiyacımız, ne bizim için zararlı bunu fark etmek önemli. Orta yolu bulmak yani ölçülü olmak asıl mesele. Sürekli tok insan aç olan insanın halinden anlamaz ve sürekli her istediğimizi elde etmemiz de artık bizim için bir şey ifade etmemeye başlar. Daha azıyla yetinirken neden daha çoğuna dikeriz gözlerimizi? Sosyal medyada popüler olan bir yiyeceği yemesek, bir kıyafeti almasak ne kaybederiz? Dünya hayatına o kadar dalıyoruz ki günlerimizin nasıl boşa geçtiğini fark etmiyoruz bile. Bu yüzden durup bir bakmalıyız bence ne için yaşıyoruz ve ne yapıyoruz?
Okuduğum ilk İmam Gazzali kitabıydı ama gözümü biraz olsun dünyaya kapattığını düşündüğüm için son kitap olmayacak bence. Okuyacaklara keyifli okumalar dilerim
Hiç listemde olmadan alıp okuduğum bu kitap "yaşlılık" , "boşa geçmiş bir hayat" gibi konuları işleyen dört perdelik bir köy oyunu. Kitabı okurken sık sık boş yaşanmış bir hayat dediğimiz şeyin var olup olmadığını sorguladım. Zaman zaman böyle hissettiğimiz olabilir. Geçmişe dönüp baktığımızda ne eşde ettiğimizi sorgularız. Bence asıl olay hayatın bir yol olduğunu fark etmekte. Evet, hayatta amaçlarımız olur ama hayatı bir yere ulaşmak için yaşamayız. Bu yüzden nasıl bir hayat yaşarsak yaşayalım hissettiklerimiz gördüklerimiz duyduklarımız bizim benliğimizn bir parçası olur ve eğer geçmişe dönüp baktığımızda yaşadığımız hayattan memnun değilsek şu an gelecekteki halimiz için bakıp pişman olmayacağı bir geçmiş oluşturmaya başlayabiliriz. Şu an hala yaşıyoruz ve şu andan önceki geçmişi değiştiremeyiz ama şu andan sonraki geçmişi değiştirebiliriz. Kitabı sevdim açıkçası değindiği konuların iyi işlendiğini düşünüyorum. Okurken kendimden de parçalar görebiliyorum karakterlerde. Sadece benim için son kısım yarım kaldı çünkü karakterler bir değişimie gitmek yerine eski memnun olmadıkları ama bu oalylara kadar tam olarak rahatsız hissetmedikleri yaşamlarına geri döndüler. Alışkanlık edindikleri ve bu onlara kolay geldiği için diye düşünüyorum. Bu nedenle biraz depresif de gelebilir bu oyun okura. En azından benim için biraz öyle oldu. İncelememi kitaptan bir alıntıyla tamamlamak istiyorum ve okuyacaklara keyifli okumalar diliyorum.
"Yaşayacağız Vanya Dayı. Çok uzun günler, boğucu akşamlar geçireceğiz. Alınyazımızın bütün sınavlarına sabırla katlanacağız."
Dikkat bu kitapta hikayelerini okuyan çocuklara daha sonra ne olduğunu merak eden kitap karakterleri kitaplarından fırlıyor!
(Bu yazı spoiler içeriyor.)
Bu kitabı okuduğumda bir kez daha çocuk kitaplarının yalnızca çocuklar için olmadığına karar verdim. Bu kitapta aile olmaya, yaşamaya ve pişmanlıklara dair ilişkiler okuyoruz. Babasının yeni evliliğini kabullenemeyen küçük bir kız, eşinin çocuğunu kendi çocuğu olarak benimseyen bir anne, anne ve babasının geçimsizliği arasında sıkışan küçük bir kız ve son olarak yürekten bağlı olduğu küçük bir çocuğa endişelenen bir kadın kendilerini çocuk masallarıyla ifade ediyor. Kesinlikle bir çocuk kitabından daha fazlası olduğunu düşündüğüm içinizi ısıtacak bir kitap. Ana karakterimiz Momo ile güldüm ve ağladım diyebilirim. Kısa bir kitap olmasına rağmen hissettirdikleri çok büyük. Kısacası ben oldukça beğendim meraklısına tavsiye ederim :)
"Ben de sevdiğim kitaptaki karakterlerinin beni aramalarını, benim hikâyemin devamını öğrenmelerini isterim. Ben anaokulundayken beni tanıyan büyücü kadının beni aramaya gelmesini, artık bir yetişkin olan bana söyleyeceklerini duymak isterim.
"Ne bu hal? Daha hoş bir yetişkin olursun sanmıştım," mi derdi?
Yoksa, "Anca bu kadar olabilirdi. Kendince yine gayret etmişsin," mi derdi?"
Yazarın son sözünden.
Reklam