"Seni bir romanda yazmak istiyorum. Başka bir şey yapmayı, şu an düşünemiyorum bile. Birbirimize verdiğimiz bu mutluluk, -herkesin artık çıkmaz sokak diye düşündüğü yerden başlayan bu yaşama sevinci,- bu kimsenin bilmediği, sadece bize ait olan şeyi, daha kati, daha somut bir şeye dönüştürmek istiyorum; anlıyorsun değil mi?"
" Böyle erkenci bir yaz akşamının bir anlığına doğurduğu bu geniş manzara, hepsi her zaman görmeye alışık olduğumuz sahnelerdi belki de; ama şu andan başka bir zaman, böyle taşarcasına mutluluk duygusu ile biz kendimiz bile izleyemeyiz, diye düşündüm. Ve çok sonra, olur da an gelir, bu güzel gün batımı kalbimde canlanırsa, onda mutluluğumuzun ta kendisinin eksiksiz resmini bulacağımı hayal ettim."