Veba sevme gücünü ve hatta dostluk duygusunu herkesin elinden almıştı. Çünkü aşkın biraz olsun geleceğe gereksinimi vardır oysa bizler için artık kısa anlardan başka bir şey yoktu.
Jacques, daha düşük bir derecede de Pierre, başka bir türden olduklarını sezinliyorlardı, geçmişsiz, baba evsiz, mektup ve fotoğraf dolu tavan arasız insanlardılar, hep yerinde kalan, yabanıl bir güneşin altında büyürken, çatıları karlarla örtülen belirsiz bir ulusun kuramsal yurttaşlarıydılar…