Mehmet ilik
@Rush_
1 okur puanı
Şubat 2024 tarihinde katıldı
Ayfer Tunç’un en önemli eserlerinden sayılan Bir deliler evinin yalan yanlış anlatılan kısa tarih’ini bugün bitirmiş bulunmaktayım. Okurken çok zorlandığım ilk 10 kitaplar arasına girebilir. Tabii Sartre’nin Bulantı kitabı kadar hiçbir kitap beni artık hırpalayamaz. Karakterlerin fazlalığı ve aralarındaki ilişkiden dolayı okumak hayli bir zordu. Bu karakter kimdi ya nerden çıktı dediğim anlar çok oldu. Örneğin karakterin bindiği taksideki şoförün hayatından devam etmek gibi. Kitapta belli bir ana karakter yok ama olayların çoğu Trabzon’da denizin kenarında denize penceresi olmayan bir akıl hastanesinin etrafında geçiyor ancak yer olarak her zaman kendimi Trabzon’da bulmadım. Bazen kendimi ABD’nin sınırlarında bazen de Bostancı’da gizli bir kumarhanenin salonunda buldum. Zamanda da bazen baya geriye gittim. Osmanlı dönemine kadar da gittim çoğu zaman. Her sınıftan her meslekten her sesten insanın sesini duydum. Aklı başında bir insanın bile aslında delilerden daha akılsız olduğu bir Türkiye rapsodisinin içinde kendimi buldum. Müge anlıya taşınacak o kadar konu vardı ki anlatamam. Yazarımızın arada yaptığı psikolojik tahlillere rastlamak da çok güzeldi. İhanetlerin, aldatmaların cinayetlerin, intiharların , kavgaların pençesinde acı acı inleyen karakterlerin acısına çoğu zaman ortak oldum. Kitabın en can alıcısı alıntısıyla bitiriyorum; Yaş ilerledikçe anlıyordu insan. Mutluluk öyle gökten zembille inmiyor, itina istiyordu.
