Şimdi bile, üzerinden bunca yıl geçtiği halde bu hatıraları anmakla epey kötü oluyorum. Gerçi nice kötü hatıram var ama... bu '' Notlar'a burada mı son vermeli acaba? Sanırım bunları yazmakla hata ettim zaten. Daha doğrusu bu hikayeyi yazarken yeterince utandım: Yani bu, edebi bir eserden ziyade günahlarımın kefaretini ödemek oldu. Bir köşeye çekilip ahlak bozukluğumla bütün bir ömrü nasıl heba ettiğimi, kötücül, boş gururum yüzünden yaşayan alemle her türlü bağı keserek nasıl yeraltına çekildiğimi uzun bir öykü gibi anlatmanın hiçbir ilginç yanı yok elbette; hem romanda bir kahraman olmalıdır, halbuki benimkinde bir kahramanın tersi olan ne kadar özellik varsa kasten bir antikahramanda toplanmış. Bütün bu yazdıklarımın tatsız bir etki yaratacağına da eminim, zira hepimiz yaşamla bağını az ya da çok kaybetmiş, kör topal idare eden insanlarız.
Ama zevk her zaman yararlıdır; bir sinek üzerinde bile olsa, insan vahşîce, sınırsız bir üstünlük duygusuna kapılabilir. Zorbalık insanın yaradılışında vardır, acı vermekten zevk alır. Siz de acı çektirmekten korkunç bir zevk alıyorsunuz.
''Dönüp kıza doğru bir adım attım; bu ünlemin Rus sosyetesi ile ilgili her romanda binlerce defa kullanıldığını bilmiyor olsaydım ''Bayan!'' diye seslenecektim ona son anda kendimi tuttum.''
''Buralarda, sevgili Nastenka, bambaşka bir yaşam mücadelesi vardır; etrafımızda kabaran yaşamdan oldukça farklıdır. Her şey, bilmediğimiz bir alemde bizim aşırı ciddi zamanlarımızdan başka bir zamanda yaşamaktadır sanki.''