Yaşadığımız zorlu bir olayın bizi daha olgun ve huzurlu bir noktaya getirmesi için sosyal anlamda yakın hissettiğimiz en azından bir insanın yanımızda olması lazım. Bu kadar kötü şeyler olurken biri tarafından sevildiğimizi hissetmek gerçekten mucizevi bir ilaç… Ancak şöyle bir paradoks var bu süreçte: İnsanlar zorlu şeyler yaşarken içe kapanma eğiliminde oluyorlar, diğer insanlardan uzaklaşıyorlar. Bu süreçte diğer insanları görmek istememen gayet anlaşılır bir durum fakat bunu ancak çok kısıtlı bir süre yaparsan sana iyi gelebilir. Bu süreç uzarsa yaşadığın derdin etkisini çok daha ağır bir şekilde hissedersin. Diğer insanlara ihtiyacımız var; onların sevgilerine, dostluklarına.
“İyileşmek diyoruz ya; burada büyük acılılığın arkasından insanın iyileşmesi aslında uyum sağlaması demek, o acıları hiç yaşamamış gibi olması demek değil.”