Rüveyda

Rüveyda
@Ruveydaagr
Zira, gökyüzüne bakmayanların kalbi daha çabuk kirlenir. Kapı aralığından baktığımda görebildiğim en güzel şeydir yaşamak. Az az ölüyoruz her gün yağmurdan havadan bahseder gibi. Aklımdan çıkmıyorsun dedim. Başka türlüsünü yorgunum anlatmaya. ACZ
Hangi tür kitapları seviyorsun? 🔎 Polisiye 💕 Romantik 🚀 Bilim Kurgu 🏰 Fantastik 📖 Klasik 🧠 Kişisel Gelişim 🏛️ Tarih 😱 Gerilim
Sonra aramıza şehirler girecek, hiç karşılaşmayacağız. Tesadüfler bile bir araya getiremeyecek. Sonra belki birimiz öleceğiz, diğerimiz hiç bilmeyecek..." NAZIM HİKMET RAN
Açılmış sarmaşık gülleri kokularıyla baygın En görkemli saatinde yıldız alacasının Gizli bir yılan gibi yuvarlanmış içimde kader Uzak bir telefonda ağlayan yağmurlu genç kadın Rüzgar uzak karanlıklara sürmüş yıldızları Mor kıvılcımlar geçiyor dağınık yalnızlığımdan Onu çok arıyorum onu çok arıyorum Heryerimde vücudumun ağır yanık sızıları Bir yerlere yıldırım düşüyorum Ayrılığımızı hisettiğim an demirler eriyor hırsımdan Ay ışığına batmış karabiber ağaçları gümüş tozu Gecenin ırmağında yüzüyor zambaklar yaseminler unutulmuş Tedirgin gülümser Çünkü ayrılık da sevdaya dahil çünkü ayrılanlar hala sevgili Hiç bir anı tek başına yaşayamazlar Her an ötekisiyle birlikte herşey onunla ilgili Telaşlı karanlıkta yumuşak yarasalar Gittikçe genişliyen yakılmış ot kokusu Yıldızlar inanılmıyacak bir irilikte Yansımalar tutmuş bütün sahili Çünkü ayrılmanın da vahşi bir tadı var Öyle vahşi bir tad ki dayanılır gibi değil Çünkü ayrılıklar da sevdaya dahil Çünkü ayrılanlar hala sevgili Yanlızlık hızla alçalan bulutlar karanlık bir ağırlık Hava ağır toprak ağır yaprak ağır Su tozları yağıyor üstümüze Özgürlüğümüz yoksa yalnızlığımız mıdır Eflatuna çalar puslu lacivert bir sis kuşattı ormanı Karanlık çöktü denize
Yağdıkça
Ben giderken ençok seni götürdüm Aklımın nakliyesiydi asıl yoran taşıyıcıları Yardan düşmüştüm yaralarım yardan armağandı Kutsal kitabımdı ziyan edilmiş sevgililer atlası Ben sevmeyi beceremedim belki de sevilmeyi Benim sevmeye engel evcil acılarım vardı Ben yağmur ağladım bir şehre yağdı Ben şehre ağladım bir yağmur yağdı Ben bir ağladım şehre yağmur yağdı Ben... Yağmur... Ağladım... YILMAZ ERDOĞAN
Şiir
Hayatımın durduğu zamanlar oldu,küçücük taşlara takılıp tökezlediğim zamanlar. Müziklerin,seslerin kafamın içindeki düşünceleri susturamadığı zamanlar. Güçlü bildiğim yanımın yaşanmışlıklara yenik düştüğü zamanlar oldu, Düşüncelerim susmadı,hislerim beni yine şaşırtmadı,sana yenik düştüm. İçimdeki çocuğun masumiyetini kaybettiği zamanlar oldu, Aynanın karşısında defalarca kendimle yüzleştiğim zamanlar oldu. Aklımla kalbimin soğuk savaşın bitmeyecekmiş gibi sürdüğü zamanlar oldu, Ne kalbimde dinmeyen ızdırabım bitti,ne de aklımda ki ölümsüz düşüncelerim, Yalanlarımda,yaralarımda susturmadı. Avuttum yinede kendimi, Boş boş baktığım duvarların hepsine çiçek açtırdım bir gün, Gülücüklerim toprak oldu,gözyaşlarım toprağı sulayan birer damla. Sonra yine bir gece,donuk aklımla,gözlerimin içindeki ürkek korkuyla,titreten ellerimde sigaram kaldı benden geriye. RAEİ