her şey geçti, zamanla kalbimdeki yara kabuk bağladı. artık daha iyiyim, daha güçlü, daha farkında her şeyin. benimleyken başka birini seçmişti gözümün içine baka baka. o zaman anlamıştım, bazı insanlar sadece sınavmış, ödül değil. şimdi duyuyorum ki o kızla da ayrılmış, işinden kovulmuş, hayatı darmadağın olmuş. yeniden görüşmek istedi, “beş dakika bile olsa seni göreyim,” dedi. ama ihanetin affı olmaz. o beş dakikalık buluşmanın bana vereceği hiçbir şey yoktu, sadece geçmişin tozlu acılarını canlandırırdı. bu yüzden bir an bile düşünmedim, izin vermedim. yine de yalan yok, onun üzgün olduğunu duyunca içim bir an burkuldu. çünkü ben sevdim, gerçekten sevdim. sevdiğin birinin perişan olduğunu görmek kolay değil, hele ki zamanında onunla güzel hayaller kurmuşsan. ama sonra düşündüm, ben o zamanlar onun yokluğuna dayanırken, o başka kollara sığınıyordu. ben ağlarken, o gülüyordu. şimdi roller değişti. belki de gerçekten ahım tuttu. herkes yaptığının bedelini bir gün öderdi, o da ödedi. ama ben artık geriye bakmam. ben o sayfayı kapattım. artık sadece kendim için varım. kalbim temiz, yolum açık.