H2O
@RuyekBeRu
42 okur puanı
Eylül 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Demedim mi?
Oraya gitme demedim mi sana,
seni yalnız ben tanırım demedim mi?
Demedim mi bu yokluk yurdunda hayat çeşmesi ben'im?
Bir gün kızsan bana, alsan başını,
yüz bin yıllık yere gitsen,
dönüp kavuşacağın yer ben'im demedim mi?
Demedim mi şu görünene razı olma,
demedim mi sana yaraşır otağı kuran ben'im asıl, onu süsleyen, bezeyen ben'im demedim mi?
Ben bir denizim demedim mi sana?
Sen bir balıksın demedim mi?
Demedim mi o kuru yerlere gitme sakın,
senin duru denizin ben'im demedim mi?
Kuşlar gibi tuzağa gitme demedim mi?
Demedim mi senin uçmanı sağlayan ben'im,
senin kolun kanadın ben'im demedim mi?
Demedim mi yolunu vururlar senin,
demedim mi soğuturlar seni.
Oysa senin ateşin ben'im,
sıcaklığın ben'im demedim mi?
Türlü şeyler derler sana demedim mi?
Kötü huylar edinirsin demedim mi?
Ölmezlik kaynağını kaybedersin demedim mi?
Yani beni kaybedersin demedim mi?
Reklam
“Hakikati görebilenler için her kıssa bir işarettir. Kur’an, gönül gözü açık olanlara rehberlik eder.”
İstanbulî
@istanbuIi
·Artık hepimiz biliyoruz ki, Kur'an-ı Kerim'deki kelimeler, cümleler ve hikayeler, aslında arka planında çok farklı bambaşka şeyler anlatan birer sembol, metafor ve modellemelerden başkası değildir.
İşte size Yusuf suresinin 6. boyut hakiki ve öz arka plan manaları:
Yusuf Suresi:
1. Ayet
Orijinal Metin:
“Elif. Lâm. Râ. Bunlar, apaçık Kitab’ın ayetleridir.”
Kelime ve Metafor Anlamları:
Elif. Lâm. Râ. → İlahi ilmin sırları, hakikatlerin derinliği.
Apaçık Kitap → İlahi hikmetin ruhlar üzerindeki tezahürü.
Ayetler → İlahi sırların açığa çıkışı, hakikatin işaretleri.
Te’vil Edilmiş Hali:
Kelâm açıldı, sırlar zuhur etti. Hikmet, hakikat ehli için bir nur oldu.
2. Ayet
Orijinal Metin:
“Biz onu, akıl erdiresiniz diye Arapça bir Kur’an olarak indirdik.”
Kelime ve Metafor Anlamları:
Biz indirdik → İlahi irade hakikati açığa çıkardı.
Derman arardım derdime, derdim bana derman imiş
Bürhan sorardım aslıma, aslım bana bürhan imiş
Sağ ü solu gözler idim, ben dost yüzün görsem deyû
Ben taşrada arar iken ol can içinde can imiş
Öyle sanırdım ayrıyam, dost gayrıdır ben gayrıyam
Benden görüp işideni bildim ki ol canan imiş
Savm ü Salât ü Hacc ile sanma biter zâhid işin
İnsan-ı kâmil olmayâ lazım olan irfân imiş
Kanden gelir yolun senin, ya kande varır menzilin
Nerden gelip gittiğini anlamayan hayvan imiş
Mürşid gerektir bildire Hakk'ı sana Hak-kal yakîn
Mürşidi olmayanların bildikleri güman imiş
Her mürşide dil verme kim yolunu sarpa uğratır
Mürşidi kâmil olanın gayet yolu âsân imiş
Anla hemen bir söz dürür, yokuş değildir düz dürür
“ Ben bilmez idim gizli ayân hep sen imişsin
Tenlerde vü cânlarda nihân hep sen imişsin
Senden bu cihân içre nişân ister idim ben
Âhir bunu bildim ki cihân hep sen imişsin “
( Ben bilmezdim, görünen de görünmeyen de hep sen imişsin; bedenlerde ve canlarda gizlenen hep sen imişsin. Bu dünyada senden bir işaret arardım; sonunda anladım ki, cihan hep sen imişsin. )
Hammamîzâde İsmail Dede Efendi