L
@Ryuzaky
Reklam
Uyanmak istemiyordu uykudan bezmiş olan delikanlı.Uyanmamalıydı;gerçekler,yaşam,acılar,dertler,sancılar,Kişiler ve daha niceleri onu bekliyordu.Gözlerini tekrar kapatıyordu zor olsa da.Gerçeklerdense kabus görmeyi yeğlerdi.Hiç yoktan gerçek olmadığına kendini inandırabiliyordu.Kabus gibi gerçekler ona saha büyük kabuslar yaşatıyordu.Hiç yoktansa sadece kabus görmek çok da azı çektirmiyordu ona..
Varoluşsal sancıları son bulmuyordu.Camus ya da Sartreden de kaynaklanmıyordu bu.Ait olmak istemediği yer,birlikte yaşamak istemediği kişiler,ardından koşmak istemediği bir zaman,ardı arkası kesilmeyen kuşkular,ihtiyaç olmaksızın alınan nefesler,duyulan çığlıklar,görülmek istenmeyen tiksintiler ve daha niceleri.Evet bu kişi dünyaya fırlatılmıştı.Düşüyordu,görünüşe göre uzun bir süre daha düşecekti.Bu düşüş son bulsun istiyordu.Bu istek düştüğü yere çıkmak için değildi.Oturmak istiyordu bir kenarda.Gözlerini kapamak ve ait olduğu yere gitmek.Tüm bu sancıları bir anlığına olsun unutmak.Bırakalım da onu bari azının tadıyla yaşasın.