Rumi ile bu dünyadaki zamanımızın sonuna varıyordu. Dostluğumuz süresince nadide bir güzelliği paylaştık; durmadan birbirine yansıtan iki ayna misali birbirimizde sonsuzluğu seyrettik. Ama eninde sonunda çember döner, devir tamamlanır, ayna sırlanır. Her kışın bir baharı, her baharın bir sonu vardır. Ve şu vecize hâlâ geçerlidir:Aşkın olduğu yerde eryada geç ayrılık vardır.
Bilmezdim. Öğrendim. Demek şu hayatta bir erkekle aynı çatı altında yaşamak,aynı yatağı paylaşıp gene de ona hasret kalmak mümkünmüş. Demek sadece uzaktakileri özlemezmiş insan. En yakındakini de pekâlâ özleyebilirmiş.