Tıpkı örgü gibi eleştiri de çocuklarımızın kişiliğine karakterine yönelmemelidir.
Maalesef çoğu anne baba , çocuklarını olumsuz özellikleri ile tanımlamayı tercih eder. " Oğlum çok dağınık, kızım çok sakar" vs. oysa eleştiri asla çocuğun karakterine yönelmemelidir.
Yerinde kullanılmış övgü çocuğun fiziksel görünümüne ve içinde bulunduğu duruma değil, davranışlarına yönelik olmalıdır.
Sen sınıfın en akıllı çocuğusun ya da sen çok yakışıklı bir çocuksun demek yerine iyi bir şey yaptığı zaman bak bunu ne kadar güzel yaptın bu davranışınla şu faydaları sağladın şeklinde yapıcı bir övgü anlayışı benimsenmelidir. Çünkü yersiz övgüler alan çocuk bir süre sonra bu övgüler hak etmediğini düşünüp Yok yere kendisini suçlamaya başlayabilir.
Duygular konusunda çok ihmalkâr davranıyoruz. Çocuğumuz öfkelendiğinde, ona sadece bunun yanlış olduğunu öğretmeye şartlanıyor ve "anne babaya el kalkar mı? Anne babaya öyle söylenir mi " gibi ifadelerle çocuğun kendisini kötu hissetmesine yol açıyoruz. Oysa çocuklar durup dururken anne babalarına el kaldırmazlar. Çocuk böyle bir tavır sergiliyorsa muhakkak iletişimimiz de yanlış giden bir şeyler vardır.