Semra
@SSemras
84 okur puanı
Aralık 2025 tarihinde katıldı
"Kim bilir bir çocuğun kafasında ilk düşünceler, ilk kavrayışlar ne zaman doğuyor?
Belki de bir bebek; daha konuşmayı ve yürümeyi bilmezden önce, büyüklere boş gibi görünen sabit gözlerle çevresine alık alık bakarken, olup bitenlerin anlamını seziyor, bunlar arasında anlamadığı ve anlatamadığı birçok ilişki görüyor."
Piaget’nin gelişim kuramıyla Gonçarov'un düşüncesi bilimsel bir temel kazanıyor. Piaget’ye göre 0-2 yaş arası (Duyu-Motor Dönemi), bir çocuğun dünyayı "dokunarak, bakarak ve tadarak" öğrendiği dönemdir. Bebek; emme, yakalama ve bakma gibi en temel duyusal deneyimlerini kullanarak zihninde "şemalar" oluşturur.
Çocukluk, sanıldığı gibi boş bir levha değildir. Bebekler, henüz konuşmayı ve yürümeyi öğrenmeden çok önce, dünyanın karmaşıklığını çözmeye çalışan küçük birer filozoftur.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Çocuk mübarekse terbiyesi daha mübarektir.
Dadı bir Homeros sadeliği ve tatlılığı ile, her anlattığı şeye bir canlılık vererek, çocuğun hafızasını ve hayalini Rus hayatının İlyada'sıyla dolduruyor; o İlyada ki, insanın, tabiatın ve hayatın tehlike ve sırlarıyla uyuşamadığı, orman şeytanlarının, hayvanlaşan insanların korkusuyla titrediği, etra fındaki tehlikeler karşısında Alyoşa Popoviç'e sığındığı, havada, suda, ormanda, çayırlarda her yerde mucizeler görül düğü zamanlar, bizim destancılarımızın kafasından yoğrulmuştur.
Oblomov’un neden hayalperest ve gerçek dünyadan kopuk birine dönüştüğünü, çocukluğunda dinlediği bu büyüleyici ama korkutucu masalların çocuğu nasıl etkilediğini bu pasajda çok net görüyoruz.
İnsanın zihin yapıtının , ilk taşları aile ocağında döşenen bir mimaridir. Kültür, ahlak, inanç ve değerler; bu temelin üzerine inşa edilen katlardır. Şayet bir çocuk, ailesinin şefkatli ellerinde bir zihin dünyası ve mana derinliği kazanamazsa, ruhu sahipsiz bir bahçeye döner. Dün şahit olduğumuz hadiseler de göstermektedir ki; kökü kendi toprağına (ailesine) tutunamayan çocuklar, rüzgârın önündeki savruk yapraklar gibi başkalarının elinde suça ve karanlığa sürüklenmektedir. Kadim geleneğimizde çocuk mukaddestir; lakin onun terbiyesini, yani ruhunun nakış nakış işlenmesi daha mübarektir."
Ah! Ne hayattır bu! Şehrin gürültüsü ne berbat şey!
Özlediğim cennete ne zaman kavuşacağım? Ne zaman doğduğum kırlara, ormanlara kavuşacağım?
Tarantyev'in yabancılara karşı içten bir nefreti vardı.
Onun için İngiliz, Fransız, Alman isimleri dalavereci, yalancı, dolandırıcı veya haydut kelimeleriyle birdi. Milletler arasında ayırım yapmazdı: Onca hepsi aynı soydandı.
Heleee bakk sen Tarantyev'e .Kendi saldırganlığını,cehaletini nasıl da ört bas ediyor.Nasıl da ötekileştiriyor.Ötekileştirdiklerine kullandığı sıfatlar kendini özetliyor sanki