Fatma İpek
@STER_
İlkokul bitti. Liseye başladım. Evden okula gittiğim yol değişti. Okula ulaşmak için başka yollardan geçmek gerekiyordu. Yeni okulumun bahçesinin ilkinden bir farkı yoktu. Müfredatının da pek farkı yoktu. Öğretmenleri farklıydı. Ama eğitim unsurlarının zayıflığı aynıydı. O aynı, amaçsız terbiye. Eğitim, ezbere almakla eşanlamlıydı. Amaç, iyi notlar almaktı.
Bu arada duvarı kirletmek hataydı. Hatanın sonucu da yumruk ve tokat. Vuran da babamdı. Gürültülü bir şekilde döverdi. Bende hatayı tekrar etme şevki vardı. Onda da vurma hastalığı. Elimden tutup bana nasıl çizim yapacağımı gösteren de babamdı. Beethoven'ı babası hem dövüyor hem de ona müzik dersi veriyordu.
Bizim kurşunkalemimiz vardı, bir de renkli kurşunkalemimiz. Birinin sakinliği vardı, diğerinin ise uyumu.
Kurşunkalem, eğer yanlış yazarsa, bu hatayı düzeltme imkanı vardı. Tükenmezkalem yanılırsa kusur yazılmış olarak kalır.
Eğitim, yaşamdan uzaktı. Kitap, gerçeğin posasıydı. Kitabın sözü, kitabın arasına konan kurutulmuş bir kelebek gibiydi. Kitabın muhatabı yoktu.