Fatma İpek
@STER_
(Çünkü, ölümler işitildiği an gerçekleşir
ve işitilen kadardır.)
Gene de her şey boşunadır;
biz öldürdükçe yaşar ölüler.
Upuzun gölgeleriyle (ölüm insanı biraz daha büyütür)
içimizde gezinirler;
kımıltılarımıza dokunurlar hatta,
bakışlarımıza bulaşırlar.
Ölülerin dönüp dönüp bizde yaşamasıdır yalnızlık.
Ölülerin dönüp dolaşıp bizde yaşamasıdır yalnızlık
Her ölü ölümünü kanıtlar,
yani yaşadığını;
ve biz durup dinlenmeden ölümlere ekleniriz,
kurtuluş yoktur.
Yazılmamış kitaplardır ölüler
ve zamanın rafına kaldırılmış gümüşlerdir.
Onlar ki, bir yanların bırakırken bize,
bir yanımızı götürmüşlerdir.
ve romanları daha da çok büyük bir iştahla
okur, okurdum da,
hep sen kalırdın aklımda.,
Sen kalırdn senden de büyük.
Anlardım ki, insan bir başkasındaki kendini okur;
ve okunanlar yalnızlıktır.
Yalnızlık postacıların taşıdığı yüktür çoğu kez,
birikir kalem uçlarında, kâğıtlarda, zarflarda.
Bakışlarda birikir, susuşlarda, bekleyişlerde, kapılardə
ve birikim yüktür her zaman,
yalnızlık bir yükün ağırlğıdır.
Yorgunluğumuzu o nesnenin kucağından
O nesnenin kucağına gezdirirken,
yürür ya da koşarken,
coşarken ya da
deli dolu yaşarken
ansızın ölümü istemektir yalnızlık;
kendimizin kendimize sağırlğıdı.
Her şey senin eteklerine süpürüyordu beni
içimden;
için ki, içimin aynasıydı
ve yalnızdık
ve yalnızlık biraz da aklın, törelerin ve geleneklerin
ve yasalarla alışkanlıkların
bizi kuşattığı yerdi.