Belki de yalnızca insanlarla konuşmayı sevmiyorum. Çünkü biliyorum; yaşama küskün, kırgın ölmüş bir yazarın dediği gibi, insanlar "Bizim gerçeklerimizi değil, kendi yalanlarını söylerler" durmaksızın.
Evet, ben kimseler tarafından görülmem. Yalnızlığım, koyu bir sis gibi bedenimi sarıp sarmalıyor demek ki.
Ya da şimdilik insanları korkutacak kadar yalnız değilim.