"İnsan aynı bir müzik enstrümanı gibi, kendisine dokunan elin hünerine göre ruhundan başka sesler çıkarıyor. Sevenin, anlayanın yanında aynı insan, bambaşka olup adeta kendisini buluyor. Erbabına denk gelmeli gönül, samimisine, tutkulusuna teslim etmeli ruhu, yoksa ziyan oluyor ömürler."
Bize tabii kılınmış ayrılık, Elzem bir kavuşma arefesinde. Olsa dahi gökyüzü aydınlık, Bir akşam üstü hüznü var sesinde.
Son kez görüyorum, bilsem, Boğulurdum o anın neşesinde. Onsuz çekilir değil, ölsem, Ölürüm de sefa bunun neresinde?