Pamuk Prenses’in üvey annesi,
İyi biri olsaymış eğer,
Belki kuşların dostu değil, onlardan biri olurdu.
Prens hiç yaşamasaydı eğer,
Bir masal daha son bulurdu.
Kül Kedisi’nin ayakkabıları olmasaydı camdan.
Özgürce uçamazdı belki o evden.
Ama prenses olmaya devam ederdi o kesin.
Çünkü onu prenses yapan başındaki taç değil,
Yüreğindeki sevgi, kötülere duyduğu merhametti.
İnsanlar sanarki o baloya gitmeseydi,
Ne prenses olurdu, ne de bir soylu.
Ama zaten onu prenses yapan şey ne kralın kızı, ne de prensin eşi olmasıydı.
Birini kral ya da kraliçe yapan kalbidir. Kalbinin içindekidir.
Kalbini rengidir.