4 yaşımdaydım. Annem odamı toplamamı söylemişti. Defalarca kez.
Ama ben yapmadım. Sonra annem öfkelendi, bağırdı ve gözümün önünde oyuncaklarımı kırmaya başladı. Bu oyuncaklardan özellikle ikisini hatırlıyorum. Çilekli pipetim ve prenses tacım. Tacım sert plastiktendi. Kırılırken "çat" diye ses çıkmıştı. Hâlâ unutamam o lanet sesi. Pipetim ise esnek plastiktendi. Hemen kırılmamıştı ama annem kırmadan bırakmadı. Kopardı desem daha doğru olur belki.
Babam, bu esnada bizi izliyordu. Ben yerde dizlerimin üstüne çökmüş ağlarken gelip bana sarılmadı. Yıllar sonra sordum babama. "Niye?" dedim. "Güçsüz olursun diye teselli etmedim." dedi. Fakat benim o gün güçlü olmaya değil, desteğe ihtiyacım vardı.
(Benimle bu anım hakkında "benim anım daha kötü" diye sidik yarışına girecek varsa defolsun gitsin.)