Peri ismi Mevlânâ'nın bir şiirinin başlığıydı. " Akıl, iki çeşittir: Birincisi, kazanılan akıldır...Sen, onu mektepte çocuk nasıl öğrenirse öyle öğrenirsin...Öbür aklın kaynağı ise candadır...Sen, çeşmeyi gönlünde ara!"
Şu hayatta en köklü alışkanlıklar terk edilebilir, kişilik bozuklukları düzeltilebilir, en sıkı dostluklar tavsayabilir, hatta bağımlılıklar bile aşınabilirdi, ama belki de değiştirmesi en zor şey insanın bir yere duyduğu aidiyetti.Neden ayrılamıyorduk kanıksadığımiz sokaklardan, şehirlerden, tekrarlardan? Bizi mutsuz etse bile yaşadığımız mekân, niçin bırakıp gidemiyorduk uzaklara? Bilinmeyene?