Titreyen dudaklarımı birbirine bastırıp derin bir nefes verdim.” Sen utanılacak bir şey yapmadın. Onlar kimi haklı görürlerse görsünler…. Kendini biliyorsun. Sevdiklerin seni tanıyor.”
Buydu . İşte, bütün olay bu kadardı. Bunu bilmek, kendimden emin olmak, boşa kürek çektiğim bir gemide dermansız kalan kollarıma hiç ummadığım anda kuvvet veren bir histi. Benim derdim başkalarına kendimi ispatlamak değildi.
Ben kendimi yargının önünde ispatlamıştım . Bütün dünyayı kendime inandıramazdım, bunun için kendimi yoramazdım.