Çünkü tanrısal resimlerin dilinde, zamanın dünyası anne rahmidir. Oradaki baba tarafından verilen yaşam, annenin karanlığı ve babanın ışığından oluşur. Annenin içindeyizdir ve babadan koparılmış olarak yaşarız, fakat ölüm sırasında zamanın rahminden çıktığımızda babanın ellerine düşeriz. Bilgeler bu rahimde bile babadan gelip ona döndüklerini anlar, çok daha bilgeler ise ikisinin aynı öz olduğunu bilir.