Bazen içimdeki öfke tohumlarına engel olamıyorum. İçimde dallanıp budaklanan kocaman bir ağaç gibi uzanıyor öfkem. Oysa ben içimde mis kokulu akasya ağaçları açsın istiyorum. Etrafa neşe saçan, kırılmayan, incitilmeyen bir hayatta açabilir ancak içimdeki akasyalar. Kırılmaya takatim kalmadığından yalnızlığın güvenli kollarına sığınıyorum.