Tende beden, bedende can taşıdıkça, bu dünyada yaşadıkça, hayat yolunun önündeki engelleri aşmaya, kaldırmaya çalışacaksın, arkadan omuz vereceksin.
Ne var ki, her omuz vuruşta, hayat arabasının tekerleği omzunu bıçak gibi yaralıyor, yara üstüne yara, derken nasır tutuyor. Eğer yaptığın işi seviyor, meyvesini de alıyorsan, nasırların hiç önemi yok.
Dedelerimizden kalma hünerler unutulacaktı böylece. Eski el sanatlarını öldürmek doğru muydu? Çünkü insanın eli başlangıçta hem gözü hem de ruhuydu. Onunla görür, onunla duyardı.