Psikolojik betimlemelerin olduğu kitapları severim, hoşuma gider fakat kitabın tekrara düşmesi, aynı hikaye ve düşüncelerin farklı kelimelerle farklı paragraflarda sürekli yer etmesi okuma isteğimi kırdı. Bir an önce bitsin diye hızlandırdım okumayı. Oysaki Ayfer Tunç’un kalemine bayılırım, ağır ağır okur, yavaş yavaş çeviririm sayfaları.
Kitap, Şehnaz, annesi, anneannesi ve hatta anneannesinin annesine uzanan farklı kuşakta yaşamış bu kadınların hayat hikayelerini hatta “yumak” olma çabalarını aktarıyor. Fakat yumak olmaya çabalarken kendi hayatlarını yaşayamamaları, bilinçdışının yüzeye çıkardıkları, biri için (anne dahi olsa) hayat feda edilir mi yi sorgulatıyor. Konu olarak beğendiğim ama içerik olarak tekrara düşen bu kitap malesef Ayfer Tunç’un en sevmediğim kitabı olarak kitaplığımda yerini aldı.
Anneannenin paşa kızı olması fakat parasız ve sefil bir hayat sürmesine rağmen soyunun Osmanlı ya dayanması sebebiyle sefil hayatına değinmeden konu komşu tanıdıklara kendini üst tabakadan biri gibi anlatması ve hatta buna inanması,
Annenin disiplinli, sınırlı ve entelektüel görünümlü hayatı,
Şehnazın maalesef ki E. ye duyduğu bedbaht aşk ve E. nin narsistik tavırları gibi gibi gibi birçok durumun 400 sayfanın her paragrafında ve sayfasında sürekli aktarılması beni gerçekten yordu. Suzan Defter ayarında kısa fakat dolu bir kitap olmasını isterdim ya da Bir Deliler Evinin Yalan Yanlış Anlatılan Kısa Tarihinde olduğu gibi farklı karakter analizlerinin bir anda birbirine bağlandığı olayları okumak isterdim.
Tüm bunların yanında kitap hakkında yapabileceğim olumlu eleştiri dönem kıyaslamalarıydı. Kuşaklar arasındaki farklar, bizim zamanımızda öyle değildi diye başlayan klişe ama harbiden nasıl farklıydı o zamanları sorgulatan durumlar. Özellikle öğretmenlik mesleği ile
Bir hayat nedir? Emin olmasam da ‘hayat bir iz bırakmaktır’ diyebilirim. Mezar taşı bir iz sayılır mı, emin değilim. Razı olan için mezar taşı bir izdir. Ben razı değilim.
