Hilâl Er
@Saklamak
Bazı şeyleri yaşamayı hayal etmek bazen onları yaşamaktan daha güzel olabilir. MK
Care and Hope
Çocuk edebiyatı tutkunu
"COGITO ERGO SUM"
Ama biz yetişkinler çok üzüyoruz çocukları. Bu dünya çocukları çok üzüyor."
"Ve sen bu dünyanın üzdüğü çocukların halinden anlıyorsun. Evet Umut, dünya kirlenirken, savaşırken, kendini tüketirken olan en çok çocuklara oluyor. O dünyanın içindeki evlerde çocukların çocukluk hallerinden anlamayan yetişkinler yaşıyor. Çocukları görmüyorlar çünkü onlarda kendi çocukluklarını hatırlama ihtimali onlara acı veriyor. Sen ise hatırladığın tüm anılara rağmen çocukların halinden anlamayı seçiyorsun."
Madem büyüyorsunuz çocukluğunuzu yanınızda taşımayı ve başınız sıkıştığında ona danışmayı unutmayın.
"Bak işte yapma bunu diyorum sana! Mahalleye döndükçe yine umutlanıyorum. Ama benim umutlarım alttan su alıyor hocam. Yol aldım zannederken yavaş yavaş batıyorum. Tatlı tatlı boğuluyorum. Bir de bana sürekli büyümekten bahsediyorsun. Yapma! Ne büyümesi? Ben şimdi tekrar çocuk olsam çocukluğumun bütün hayal kırıklıklarına rağmen büyümezdim. Kendime de, bütün çocuklara da 'Büyümeyin sakın' derdim. Çünkü insan büyüdükçe hayal kırıklıklarının iyileşeceğine dair umudu azalıyor."
"Tam da oradan büyürüz Umut. Hayallerin kırıldığı yerden! Kırıklar bize tamamlanmamış işlerimizi hatırlatır. Kırıklar bize yarı yolda bırakılmış umutlarımızı hatırlatır. O kırıklar bize söylenmemiş sözlerimizi hatırlatır. O kırıkları kaynatmanın tek yolu onları alıp bugüne taşımaktır. Çocukluğu geri getiremeyiz. Ancak anıları şimdinin duygusunda dönüştürebiliriz. Ama sen madem öyle diyorsun. Şimdi ve burada, kendi çocukluğuna ve çocukluğunun bütün çocuklarına 'Büyüme sakın' der misin? Dersen hangi cümlelerle dersin?"
Umut eskitmenin ne demek olduğunu unutacak kadar yeniden başlayabilmişim sanki.
"Nasıl hayatta kaldım biliyor musun? Hayal kurarak! Ben acının ortasında hayal kurmayı öğrendim. Hayallerimle, baş edemediğim gerçeğe kafa tuttum. Bana vurdukları her darbede anne karnındaki tekmelerimi hatırladım. İpi boğazıma geçirdiklerinde bedenimle değil ruhumla nefes aldım. Tekrar doğdum. Hem de başka bir mahalleye doğdum. Barınamadığım evlere, sığamadığım sokaklara, tutunamadığım hayata inat hayallerimde bir güvenli mahalle yarattım."
"Gülümsüyorsun Umut. Gülümseyen sensen, hayalin de sensin. Şu anda karşımdasın, gerçeksin. O zaman hayalin de gerçek. Hayal kurmak, yaşayamadıklarımızı kendimize yaşatma biçimimizdir. Hayal kurmak, umudun provasını yapmaktır. Hayal kurmak, büyüyemediğimiz anılardan köprüler kurup kendimizi büyütme biçimimizdir. Sen içinde büyüyebileceğin bir mahalle bulmuşsun. Beni mahallene götürür müsün?"