Çok kitap okudum...
Yine de bütün alaylılar gibi ne anladığımdan asla emin olamıyorum. Bir gün oluyor tüm bilgiyi bir bakışta kavramışım gibi geliyor. Sanki aniden görünmez dallar doğuyor ve kendi aralarında benim tüm dağınık okumalarımı birbirine bağlıyormuş gibi oluyor. Sonra anlam aniden gizleniyor, özü kaçırıyorum ve aynı satırları boşuna tekrar tekrar okuyorum.
"Yoksul olmak, çirkin olmak ve üstelik zeki olmak, bizim toplumlarımızda insanı kasvetli ve hayal bile kurmayacağı kulvarlara mahkum eder, ki bunlara erkenden alışmakta yarar vardır. Güzellik oldu mu her şey bağışlanır, kabalık bile. Zeka ise sanki koşulların uygun bir telafisi değil gibidir, çirkinlik ise zaten daima suçludur... "
İlk kez bir kitaba dokundum. Sınıftaki büyüklerin kitaptaki görünmez izlere baktıklarını görmüştüm.
Sanki hepsi aynı güçle hareket ediyormuş gibiydiler. Sessizliğin içine gömülmüşlerdi ve ölü kağıttan canlı gibi gözüken bir şeyi çekip çıkarıyorlardı.