Anladım ki, kırılan mızraptan yaralı vicdanıma, paslanmış yüreğime, yankısı dinmeyen bir hitap kalır.
"Ey ızdırap, anladım ki her şey seninle
Sen Hakk'a giden yollarda vuslata vesile..."
Hissettiğim acının büyüklüğü, acıya neden olan sevginin çokluğu kadardır. Ama gerçekten sevince insan ayarını tutturamaz. Zaten sevginin de bir ayarı olmaz. İçinden geldiğince sevmeli insan, sarılmalı, koklamalı... Hiç kimse sonunda vereceği acıyı düşünerek sevmez kimseyi. Çünkü hiç kimse sonu olacağını bilerek sevmez, herkes hiç bitmemesini dileyerek sever birini.