İnsan bazen içinden konuşur, içinden inanır, içinden dua eder. Bazen içinden kırar, kırılır. Bazen içinden küser, bazen içinden ağlar. İnsan bazen içine çekilir; huzursuz etmek istemez. Bazen içinden dua eder; mutlu olsunlar ister. İnsan bazen içinden çıkamaz; içlerinden çıkar.
Seninle gezmediğim bir sokak var içimde,
Seninle gitmediğim bir yolculuk var daha,
Seninle geçitmediğim günler ve geceler var,
Seninle paylaşmadığım bir aşkım var daha.
Anladım ki, kırılan mızraptan yaralı vicdanıma, paslanmış yüreğime, yankısı dinmeyen bir hitap kalır.
"Ey ızdırap, anladım ki her şey seninle
Sen Hakk'a giden yollarda vuslata vesile..."