İnsan olduğumda hayatta kalmamı sağlayan kendimi kollamam değil,yolda rastladığım bir adamla karısının sevgisidir;bana acımaları beni sevmeleridir.Öksüz kızlar da onlara acıyıp seven yabancı bir kadının yüreğinde ki sevgi sayesinde hayatta kaldı. Bütün insanlar kendilerini düşünüp kolladıkları için değil, içlerindeki sevgiyle yaşıyor.
O anne çocukların yaşaması için neye ihtiyaçları olduğunu bilmiyordu.Zengin adamın da haberi yoktu neye ihtiyacı olduğunudan. Hiçbir insan akşama çizmeye mi,yoksa ölü terliğine mi ihtiyacı olduğunu bilemez.
“ çocukların yaşaması için anneleri bana yalvarmış,beni de ikna etmişti.Ana,-babaları olmadan yaşayamacaklarını sanmıştım.Oysa başka bir kadın, çocukları besleyip büyütmüş."kadının başkasının çocuklarını acıyıp ağlamasını görünce, içinde yaşayan tanrıyı gördüm ve insan neyle yaşar anladım.
Aklımdan şunlar geçti o anda: "Adam bir yılın hesabını yapıyor,oysa akşama kalmadan öleceğini bilmiyor."Ardından tanrının diğer kelamını hatırladım.“insana ne verilmemiştir öğren."insana neye ihtiyacı olduğunu bilme yetisi verilmemişti.