Halk, kendi acısını, kendi ekmeğinin kokusunu, kendi sesini sanatçının nefesinde duyduğu için ona kulak kesilir. Çünkü sanat, halkın aynasıdır; o aynada kendini göremeyen bir toplum, sanatçıya da yüzünü dönmez. Sanatçı halkın derdini, sevincini, kırgınlığını, öfkesini söylemiyorsa neye yarar? Halkın toz pembe masallara değil; gerçeği bütün çıplaklığıyla dile getiren, içindeki benliği dürüstçe ortaya koyan öncülere ihtiyacı vardır. Sanat, ancak böyle bir cesaretle anlam bulur; ancak o zaman halkın yüreğine dokunur.