Sara kamari
@Sarakamari
Dünyası babası tarafından yıkılmış bir kız çocuğuyken o benim dünyam olmuştu.
Gülmeye unutmuştum ben, tebessümlerim olmuştu.
Evim yoktu, evim olmuştu.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Ağlamanın utanılacak bir eylem olmadığını öğrenmemiştim hala.
Çocukluğumu yad ederken yaşayamadığım gençliğe veda ediyorum.
Korkaklar daima kaybetmeye mahkumdur.
Va daima, kaybedecek bir şeyleri olanlar korkaklar.