Yüzünüze bakıp utanmadan yalan söyleyecek cesaretleri vardır da, sizin onlardan daha zeki olabileceğiniz ihtimalini düşünebilecek beyinleri yoktur.
Bob Dylan
Bu herifler efendimizle alay etmiyorlarsa ben ne olayım. Ona nasıl yapabildiler bunu? Herkesin yüzlerce küçük kusurları, delilikleri yok mudur? Onlar kendileri de kusursuz insanlar olduklarını iddia edebilirler mi? Bunları düşündükçe Sanço'nun gözleri yaşarıyordu.
Bizler yaptıklarımızla değil de, doğuştan, yani sırf insan olduğumuz ve Dünyada doğduğumuz için hak ettiğimiz ayrıcalıklar istiyoruz sanki. Buna antroposentrik -"insan merkezli"- bir kibir diyebiliriz.
Ve Dünya -kaç tane kral, papa, düşünür, bilimci ve şair israrla tersini savunursa savunsun-o bin yıllar boyunca yine de Güneş'in yörüngesinde dönmeye inatla devam etti. Hoşgörüsüz bir Dünya dışı gözlemcinin -"Evren bizim için yaratıldı! Merkezde biz varız! Her şey bize bağlı!" diye heyecanla çene çaldığımız bütün bu süre boyunca tepeden bizim türümüzü seyrettiğini ve böbürlenmelerimizi komik, özentilerimizi acıklı bularak, burasının herhalde geri zekálılar gezegeni olduğu sonucuna vardığını düşleyebilirsiniz.