İnsan, hayatı tanıdığında, koşmaya yeni yeni
başladığında her şey ne kadar abartılı
görünür gözüne. Duygular ne kadar had
safhadadır. Hayat sanki hep öyle doludizgin,
etraf hep kalabalık, dert ve tasa hiç
uğramayacakmış, zincirin halkası hiç
kopmayacakmış gibi gelir.
Bir gün, duygular da körelir, geçmez
denilen her şey geçer, kırılan hevesler bile
unutulur, etraf ıssızlaşır, vazgeçemediklerin
çoktan en ırağın olmuştur.
Gezindiğin bahçelerse çoktan tarumar... Baktığın aynalar çoktan yabancı..