Saye

Saye
2.17 ;
Canımı çok yakan ama canımı ne kadar yaktığını kimseye göstermediğim o cümleyi kurdum: "Sorun değil."
Alıntı
Reklam
“Ama bu gözler kuyuydu. Güneşten kopup gelmiş bir parça gibi, sonsuz karanlığın içinde görülen tek ışık gibi bir kuyu. Çekiyordu. Karşı konulması imkansızca içine çekiyordu. Ve benim tutunacak hiç bir yerim yoktu…”
Alıntı
‘Bazen gelecek olanı,bazen gelmeyecek olanı, bazen yara olanı, bazen yara saranı… Anlamsızca hep beklemiştim. Belki de dünyaya geliş amacımdı buydu benim. Varlığımın kendisine umutsuzca su verilmeyi bekleyen bir kaldırım çiçeği olan Kasımpatı'dan farkı neydi o zaman?’
Alıntı
"Yara izimin çok olması…"dedi."Canımın artık acımayacağı anlamına gelmez."
Alıntı
"İnsan, yaşadığı yerlerde beraber bulunduğu insanlara görünmez ince tellerle bağlanırmış; ayrılık vaktinde bu bağlar gerilmeye, kopan keman telleri gibi acı sesler çıkarmaya başlar, her birinin gönlümüzden kopup ayrılması, bir ayrı sızı uyandırırmış…"
Reklam